Naar de Startpagina

 Webmaster 
     Terug naar de overzichtspagina

Technieken


Glas: vervloeien en samensmelten van flessenglas


Het aan glas gewijde werkweekend van medio 2009 heeft tot tal van vervolgactiviteiten geleid. Niet verbazend, want de belangstelling was groot.


Zo is er een reeks interessante experimenten gestart met flessenglas. Daar zijn ook wel praktische voordelen aan verbonden. We hebben een continue aanvoer van leeggedronken (wijn)flessen. Die zouden eigenlijk naar de glasbak moeten worden gebracht. Zoals je je misschien herinnert, hadden we bij het genoemde werkweekend een glasguillotine in gebruik. Die werkte zó lekker, dat we nog een heel stel kratten met flessenscherven hebben staan. Ook daarmee moest nodig wat gebeuren.


Nu hebben we alweer een tijdje een kordate elektrisch gestookte keramiekoven in huis, dus het lag voor de hand om uit te vinden of die ook voor glas bruikbaar is. Dat blijkt het geval te zijn.


Onthoofde flessen

Gesmolten glas hecht zich erg goed aan de vuurvaste steen van de ovenbekleding en aan de gloeispiralen van de oven. Dat mag niet gebeuren, dus moet het glas al bij het beladen van de oven zorgvuldig vrij gehouden worden van de oven en zijn onderdelen. Dat kan met speciaal papier of met heel fijn (speciaal) zand. Beide methoden zijn duur. Nu hebben wij in de aluminiumgieterij nog enige tientallen kilo's wit vormpoeder voorradig. Het is microscopisch fijne diatomeeënaarde en die werkt absoluut perfect als scheidingsmiddel. Je legt een laag poeder op de ovenbodem en dan mag het glas gewoon op die laag worden gelegd. Zolang er maar geen gaten zitten in de poederlaag. Je kunt met het poeder ook een ringwal rond het te smelten glas bouwen. Dan kan dit niet naar opzij weglopen. De laag kan hol of bol gemaakt worden, waardoor je een bol of hol gekromd werkstuk krijgt. Een grandioze vondst! Er is één ding waar je aan moet denken. Het gesmolten glas dat in contact staat met het poeder wordt wat dof.


De bodem van één fles, de hals en het resterende stapeltje scherven van diezelfde fles en enkele brokjes gekleurd fusion-glas





De oven wordt in een uur of vier op een temperatuur van 800 tot 820 graden Celsius gebracht. Dat is redelijk snel, maar er doen zich daarbij geen problemen voor. Is de temperatuur bereikt, dan schakelen we de oven uit. Vervolgens kan hij - in gesloten toetand - natuurlijk afkoelen. We openen de oven pas als de temperatuur inwendig 30 graden Celsius is. Bij te vroeg openen bestaat er kans op scheuren in het werkstuk. Stelden we proefondervindelijk vast ....


Idem, in een wat andere opbouw



 

 

Bij de genoemde maximum-temperatuur is glas nog niet gesmolten. Wel vervloeien de scherpe randen van de scherven; terwijl op elkaar liggende delen goed aan elkaar hechten. Glas heeft bij deze temperatuur vrijwel geen sterkte, dus alle delen zakken onder hun eigen gewicht in elkaar. Dat geeft spannende vormen.


Idem, in een wat andere opbouw





Na een serie experimenten, steeds gevolgd door een analyse van de opgetreden verschijnselen, kunnen we exact beschrijven wat er met het materiaal gebeurt. We kunnen daarom nu ook vrij aardig voorspellen, wat er bij een nieuwe proef zal gaan geschieden!


Idem, in een wat andere opbouw






 Naar de top van deze pagina