Naar de Startpagina

 Webmaster 
     Terug naar de overzichtspagina

Samenwerkingen


Hoe verkloot ik een schilderij - terwijl een dichter meekijkt


Iet Langeveld kwam speciaal naar Eindhoven om in deKunstClub.nl in een aantal sessies een schilderij te "ver­kloten". Dit project is zuiver experimenteel. Het werk wordt in opvolgende stappen steeds aangepast en veranderd, in een zoektocht naar nieuwe wegen, nieuwe expressies, nieuwe achtergronden. Hoe ver kan (en wil) de schilder gaan? De dichter Pierre Maréchal schreef bij de opeenvolgende versies van het werk steeds een gedicht.




Stap 1

Het te maken portret is van Iet's jongste dochter, Anne, toen 9 jaar oud. De eerste opzet was in sienna en oker. In korte tijd stond er een mooi schematisch beeld op de ezel. De lichtpartijen werden gemaakt door uitsparen, niet geschilderd.


Het meisje

Warme rust,
het meisje.
Intens verdiept
op wit vlak.
Sereen Karakter,
ereprijsje.
In lijnen strak.
Geraakte essentie,
de kleur,
het eigenwijsje.
Dat vragen doet
'Waar denkt ze aan?'
En zo haar stilte
verbrak.


 

Stap 2

Het meisje (metamofose 1)

Bruine vegen
vormen
de achtergond
van haar
onderhuidse reis.
Voert langs emoties
sluiten ogen
verzwijgen de stilte
in haar mond.

Haar lichaam
schaduwt,
droeve handen
sluiten zich om
een levenloos
duivenlichaam,
haar innerlijk
duistert, gruwt.

Liefde, haat
onrustspel rond
jong en oud
dat evenals
verdriet en wantrouwen
in droefenis
de wereld van prille
onschuld verlaat.



Stap 3

Het meisje (herleeft)

Het licht
concentreert
zich
vormt
waarheden.
Stelt duister
centraal
als grond
en beweegreden.

Rode vlekken
scheppen,
als 't ware
raadselende
Rorschachvlekken,
speelruimten
om haar
gevoelige gedachten
te herscheppen.

Zachtgroene stralen
brengen haar rust.
Nodig om
denkbeelden
te herordenen.
Het meisje
ze wordt zich haar
onschuld bewust.



Stap 4

Het meisje (metamorfose 2)

Als van goud
focust het
licht
haar
beeltenis.

Haar omgeving
voedt
kleuren
die
haar innerlijke
rijkdom
raken,
haar ervaren,
haar ontvangenis.

Het boek,
de dode duif
zijn een
ode geworden
aan de wereld
van ervaren.
Een bloemoffer
spiegelt
haar aard.
't Geschenk van
jonge jaren.



Stap 5

Het meisje (onderkend)

Het onderkennend
besef
van het aardse
lot,
heeft haar geestelijk
gesterkt.

De wereld is een
melting pot,
dat heeft haar
betrekkelijkheidszin
versterkt.

Het meisje heeft
zichzelf gevonden.
Het sterkt haar
integriteit,
het heelt haar
zielewonden.

Haar eens diffuse
realiteit is de
adem geworden
voor vrije creativiteit.




Kijk, is dat nu niet typisch? In een serie pogingen om het schilderij te verkloten - is het steeds beter geworden. Zou de poëtische begeleiding daar medeverantwoordelijk voor zijn?



 Naar de top van deze pagina