Naar de Startpagina

 Webmaster 
     Terug naar de overzichtspagina

Theater


Het 40-jaar evenement (november 2009)


Het was even schrikken toen we het ons realiseerden, maar inderdaad, Alex en Marianne zijn dit jaar 40 jaar getrouwd. En wel op 24 november. Om jullie rekenwerk te besparen: het heuglijk feit was op 24 november 1969. En als we het ons goed herinneren rond 11 uur 's ochtends.


Mooie aanleiding voor een feestje.


(:-))       

Dat feestje is inmiddels achter de rug. Het werd - dank zij de tomeloze inzet van de clubleden - een groot succes. Er werd heel wat overhoop gehaald. De festiviteiten omvatten twee soorten activiteiten:


  1. het (tijdelijk en ad hoc) exposeren van aangedragen en/of ter plaatse gemaakte kunst
  2. een reeks performances in het microtheater Miniem & Intiem

We tonen op een andere pagina beelden van de kunst, die bij deze gelegenheid werd gepresenteerd .... Hieronder rapporteren we uitgebreid over de fraaie serie performances.



Foto's: Gertjan Laurenssen





Er werden bij deze gelegenheid heel wat gedichten aan Alex en Marianne gewijd - gedichten die uiteraard door de geestelijke vaders en moeders werden voorgelezen. De eerste drie waren Angela Polderman, Pierre Maréchal en Eva Libra, die we in deze foto's hard aan het werk zien. Natuurlijk maakte Gertjan ook foto's van de "slacht­offers", maar die foto's laten we natuurlijk niet zien!




Vier deelnemers aan de cursus mime die Marian Vaags de laatste maanden in deKunstClub.nl heeft gegeven, waren in het programma rijkelijk aanwezig met niet minder dan 5 acts. Alex maakt deel uit van dit groepje - hij moest dus ook opdraven bij enkele van die acts. Als eerste werd er een bioscoopscene gedraaid. Laurence Quetel, René Beerendonk, Esther Cavini en Alex in ernstig overleg vóór dit debuut. De film die in het gemimede bioscoopje werd gespeeld, begon verradelijk kalm. Hij ontaardde echter al snel in echte horror. De uitdrukking op Alex' gezicht is geheel aan de film toe te schrijven; en wordt niet bepaald door z'n mime-team-genoten. In de rechterhand houdt hij een puntzak gemimede popcorn. Totaal vergeten in de spanning. Zijn beide bioscoopburen zagen kans de puntzak grotendeels leeg te snoepen. Kennelijk waren zij minder onder de indruk van de horrorfilm?

Oh en het rood dat tussen de vingers doorsijpelt is geen bloed maar gewoon bodypaint.


De buurvrouw van de Zeelsterstraat 151, 88 jaren oud, bracht 2 gedichten mee, die (gezien haar enigszins beperkte stemvolume) op volle kracht werden opgelezen door Alex. De gedichten vonden een enorme bijval, ze waren dan ook erg goed.




Een volgende mimeact werd opgevoerd door Laurence, René en Esther. Zij beeldden een soort bomen of bloemen uit en toonden de levenscyclus daarvan. Uiteraard in verstilde quick motion ..... Probeer je zoiets eens voor te stellen?





Gelijk dan ook maar de derde mimeact, van Laurence en Alex dit keer. Zij toonden wat er zomaar zou kunnen gebeuren als twee mensen samen op een bankje zitten. Eigenlijk wil je dat niet meemaken!






Patricia Elders bracht een vrije dans, waarbij zij zichzelf met klankzang begeleidde. Een indrukwekkende pre­sentatie. De dans was nog maar net begonnen, toen de pianiste Ingeborg 'Helena' van Stiphout zich over de gedeconstrueerde piano boog om daaraan een volledig geïmproviseerde begeleiding te ontlokken. Een meester­lijk staaltje van ad-hoc samenwerking.


Tijd alweer voor méér gedichten. Pierre Maréchal leest toepasselijk werk voor uit eigen oeuvre.




Marian Vaags las eveneens uit eigen werk voor, namelijk het (kinder)verhaal "Het boek van Poes". Het was opvallend hoe geboeid het publiek luisterde naar dit - toegegeven, uiterst levendige - verhaal.




Hossein Ghazi en Marian Vaags dansten samen een betoverend stuk bewegingstheater. Over de diepere betekenis van deze dans hadden verschillende toeschouwers elk hun eigen interpretatie en het was mooi om deze te beluisteren en te vergelijken.





Laatste foto alweer. Dichter Ad van Vegchel las samen met Marjan Heerkens een stel van zijn gedichten voor.




Hetgeen niet wil zeggen dat dit alles was. Oh nee, beslist niet. Het mime-team bracht eerst nog een vierde act, waarbij zij op verbluffende wijze wisten te tonen, dat zij "geen idee" hadden, wat nu te laten zien. Dolle beelden van totale verbijstering, afgesloten door een bezoeker, die deze beeldengroep die zo uit Madame Tussauds leek weggelopen te zijn, echt eventjes moest betasten om te zien of dit nu was of echt was. Ingeborg Helena bespeelde ook bij deze act de piano en dat voegde beslist een "je ne sais quoi" toe.


De vijfde mime-act was totaal geïmproviseerd. En een groot succes. De mimespelers trokken het publiek in en probeerden de toeschouwers spontaan mee aan de gang te krijgen. Dat lukte overwegend goed, zodat het op een gegeven moment echt een swingende bende was ....


Later op de avond kwam het tenslotte tot een uitgebreide jam-session op allerlei Afrikaanse trommels plus enige andere instrumenten. Nu was dat wel te verwachten, want Johan van den Reek, die de middag als DJ van muziek voorzag, had de nodige trommels mee gebracht. En zo zaten Johan, Patricia, Guido van Hout, Loy Ben Saud en Nathalie van Gennip in innige samenwerking te drummen. Er kwamen nog een paar sambaballen, een mondharmonica en - uiteraard - een gehamerde piano bij. De deelnemers hebben vast de volgende dag flink last gehad van spierpijn!



 Naar de top van deze pagina