Naar de Startpagina

 Webmaster 
     Terug naar de overzichtspagina

Materialen


Verroest textiel


Nette mensen hebben iets tegen roest. Zij zorgen er voor, dat alles van staal dik in verf wordt gzet. Zo gaat er heel wat moois verloren. Roest is prachtig. Al vreet het wel langzaam doch onherroepelijk al die kostbare stalen voorwerpen weg die het leven zo veraangenamen.


Roest ontstaat door de oxidatie van staal. De kleur van de ijzeroxiden varieert met de omstandigheden van diepbruin tot oranjerood. De oxiden hechten niet op het staal en sluiten het oppervlak niet af. Daarom gaat het roesten net zo lang door als er staal is. Ook bloed is trouwens een bron van ijzer (hemoglobine) en daarom zie je soms roestsporen op textiel, ook al is er geen ijzer zelfs maar bij in de buurt geweest. Nog geen speld!


Textielkunstenaars stellen vaak belang in de basale wisselwerking tussen roest en textiel. Hans Petersen is een textiel­kunstenaar die met de combinatie roest - textiel experimenteert. In de nevenstaande foto zie je één van zijn opstellingen bij deKunstClub.nl. Een meermaals zig-zag gevouwen linnen lap en 17 strengen garen lagen op een waterafstotende (kunststof) ondergrond. Bovenop werden grote klompen roestend staal gelegd (halve oude smeedijzeren wagenassen, om precies te zijn). Elke dag werd het geheel met een gieter nat gehouden.


Op deze manier duurt het maanden voordat de roest diep (genoeg) in de stof is doorgedrongen. Het werkt een stuk sneller, als je regelmatig een scheut schoonmaakazijn over het ijzer schenkt. Soms wordt zoutzuur aangeraden, maar dat heeft een desastreuze werking op veel textiel en deze praktijk moet dus met klem worden afgewezen.


Het moge duidelijk zijn, dat de roesttekening op de lap over het oppervlak flink varieert. Hoe dieper in het pakket, hoe lichter de kleuring. Direct onder het staal vind je hele kleurvlokken (roesthuidjes) aan de stof kleven.


Er is geen eenvoudige manier om de roestkleur aan textiel te binden.




 Naar de top van deze pagina